دو سیره حسنه

بازدیدها: 19

در برخی جلسات میان روحانیان شاهد دو سیره مطلوب و ستودنی در رفتار یکی از اعضا بوده‌ام. معمولا اظهار نظرهای وی در جلسات از محتوا و عمق بیش‌تری برخوردار است؛ به‌گونه‌ای که هر گاه وقت او به پایان می‌رسد، مایلم وقت او افزوده شود تا فرصت لازم برای ارائه کامل دیدگاه‌های خود را داشته باشد. 

فرصتی پیش آمد و بابت ارائه نظرات عمیق و مفید از او تقدیر کردم. او در باره این مطلب گفت: سال‌ها پیش پدر ایشان به وی دو توصیه کرده که همواره آن‌ها را رعایت می‌کند:

یکم ـ هرگز بدون مطالعه سخن نگوید؛

دوم ـ هرگاه خواست تدریس کند؛ از یک استاد ـ مراجع معظم تقلید دامت برکاتهم ـ اجازه بگیرد.

او می‌گوید از آن زمان تا کنون بدون مطالعه و آگاهی لازم سخن نمی‌گوید. همچنین نقل می‌کند که برای تدریس، کتاب کفایه مرحوم آخوند را برمی‌دارد و نزد یکی از مراجع عظام می‌رود. به او عرض می‌کند: قصد دارم کفایه تدریس کنم، کتاب را آورده‌ام تا از من امتحان بگیرید؛ اگر در آزمون قبول شدم، اجازه دهید تدریس کنم. او افزود، عرض کردم: اجازه را برای ترویج خود نمی‌خواهم، بلکه تنها میان من و شما می‌ماند، تنها می‌خواهم تدریس من با اجازه شما باشد. آن مرجع عالیقدر می‌گوید: مدتهاست شما را زیر نظر دارم؛ نیازی به امتحان نیست. شما باید تدریس کنید. سپس به یکی از فرزندانشان می‌سپارند با مدرسه آیت‌الله گلپایگانی رضوان الله تعالی علیه  تماس گرفته و محلی برای تدریس وی در نظر بگیرند. 

من درس‌های او و مباحثات طلبگی وی را ندیده‌ام؛ با وجود این، اظهارنظرهای پرمحتوا و عمیق وی که آگاهی کافی او در باره موضوعات مورد بحث را نشان می‌دهد، می‌تواند نشان از تدریس با کیفیت این استاد باشد. 

دو سیره یادشده برای هر طلبه‌ای آموختنی و توصیه پدر بزگوار ایشان رحمه الله علیه رسم طلبگی است. این سیره حسنه علمی برای هر دانش‌آموخته حوزوی لازم و مفید است.  (نوشته شده در ۲/ ۸/ ۱۳۹۹)

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)