امام حسن مجتبی(ع)، قافله‌سالار کرامت

حجت‌الاسلام بهمنی در گفت‌وگو با فارس
خبرگزاری فارس: عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی گفت: امام مجتبی(ع) وقتی به اجبار از شئون اجتماعی کنار گذاشته شد، اولین اولویت خود را رسیدگی به وضعیت مردم قرار داد و سفره کرامت حضرت، زبانزد خاص و عام بود.

حجت‌الاسلام والمسلمین سعید بهمنی رئیس گروه علوم قرآنی مرکز فرهنگ و معارف قرآن در گفت‌وگو با خبرنگار آئین و اندیشه فارس گفت: امام حسن مجتبی(ع) در شرایطی به سر می‌برد که بنی امیه، اوضاع بسیار پیچیده‌ای را به وجود آ‌ورده و حیله‌های معاویه‌‌ای، روزگار را بر امام معصوم (ع) و پیروانشان بسیار سخت کرده بود.

وی اظهار داشت: همچنین سایر مردم نیز در شرایط مطلوبی به سر نمی‌بردند به گونه‌ای که بعضی از افراد به دلیل تهدیدهای بنی امیه از یاران حضرت مجتبی(ع) فاصله می‌گرفتند و در واقع، امام به نوعی در حصر بود از این رو هر وقت که ما مشاهده می‌کنیم امامان معصوم از شئون اجتماعی خود کنار زده می‌شدند اولویت اولشان رسیدگی به وضعیت مردم و محرومان بود.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی با اشاره به دوران خانه‌نشینی امام علی (ع) تصریح کرد: در منابع شیعه و سنی آمده است که حضرت علی (ع) هزار چاه آب را در منطقه‌ای از مدینه حفر و بلافاصله آن‌ها را وقف مردم کرد که هم اکنون نیز وجود دارند و امروزه از مجموعه چشمه‌هایی به نام «آبار(ابیار) علی» به زائران آب داده می‌شود.

وی تصریح کرد: امام مجتبی (ع) وقتی از شئون اجتماعی کنار گذاشته شد اولین اولویت خود را رسیدگی به مردم قرار داد که سفره کرامت حضرت، زبانزد خاص و عام بود لذا انفاق اموال و پرداختن به مناسک عبادی و پیاده به سوی خانه خدا رفتن و سفره‌های گسترده‌ای که حضرت، برای قشر مرحوم و متوسط جامعه می‌گستراند از جمله اقداماتی بود که توسط امام حسن (ع) انجام شد که این رفتار، خشونت‌های آن دوره را تا حدودی تلطیف می‌کرد و بدین وسیله، مردم ملجأ و پناهی داشتند که به آنها محبت کند.

بهمنی، نخستین اولویت امام حسن مجتبی (ع) را اصل راهبردی در شئون مذهب امامت خواند و گفت: اگر زمانی نتوانستیم در صدر امور بوده و حکومتی را در جامعه دینی برپا کنیم اما این مسئله امکان‌پذیر است که لایه‌های اجتماعی و قشر محروم افراد را پوشش داده و به آنها رسیدگی کنیم و این موضوع در هر زمانی قابل اجراست.

وی یادآور شد: رسیدگی به محرومان نه تنها چیزی از ما کم نمی‌کند بلکه مومنان با توجه و رسیدگی به وضعیت سایر مردم اعم از اینکه انفاق مالی یا غیر مالی باشد از جمله علم آموزی، بصیرت بخشی و یا شاد کردن دیگران باشد هر نوع افزایشی که در دیگران ایجاد کند این افزایش دیگران به نوعی موجب تزکیه خود فرد خواهد شد مثل اینکه می‌فرمایند: زکات العلم نشره. لذا هر جوانی که می‌خواهد شکوفا شود باید تا حدی که می‌تواند به دیگران کمک کند.

رئیس گروه علوم قرآنی مرکز فرهنگ و معارف قرآن خاطرنشان کرد: اساسا رمز شکوفایی در این است که انسان آنچه را که می‌تواند به ویژه آنچه را که اضافه دارد را به دیگران انفاق کند این امر هم از درون او را تزکیه خواهد کرد و هم بر داشته‌های او افزوده خواهد شد و این مسئله همانند قانونی در قاموس هستی است که هر کس به دیگران رسیدگی کند به او رسیدگی خواهد شد و این خطی است که حضرت مجتبی (ع) قافله‌سالار حرکت کرامتی آن را بنا نهاد.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)